Psalms 39
World English Bible (en) → Uwspółcześniona Biblia Gdańska (pl)
- 1
Powiedziałem: Będę strzegł moich dróg, abym nie zgrzeszył językiem; nałożę na usta wędzidło, dopóki niegodziwy będzie przede mną.
- 2
Zaniemówiłem oniemiały, zamilkłem nawet w dobrej sprawie, lecz moja boleść się wzmagała.
- 3
Rozgorzało we mnie serce; gdy rozmyślałem, zapłonął ogień, a wtedy mój język tak przemówił:
- 4
PANIE, daj mi poznać mój kres i miarę moich dni, abym wiedział, jak jestem słaby.
- 5
Oto wymierzyłeś moje dni na szerokość dłoni, a mój wiek jest niczym przed tobą; zaprawdę każdy człowiek, nawet najlepszy, jest całkowitą marnością. Sela.
- 6
Doprawdy człowiek przemija jak cień; doprawdy na próżno się kłopocze; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze.
- 7
A teraz czego mam oczekiwać, Panie? W tobie jest moja nadzieja.
- 8
Uwolnij mnie od wszystkich moich występków, nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca.
- 9
Zamilkłem i nie otworzyłem moich ust, bo ty to sprawiłeś.
- 10
Oddal ode mnie twoje karanie, bo ginę od uderzeń twojej ręki.
- 11
Gdy karą chłoszczesz człowieka za nieprawość, to jak mól niszczysz jego piękno; doprawdy marnością jest każdy człowiek. Sela.
- 12
Wysłuchaj mojej modlitwy, PANIE, i nakłoń ucha na moje wołanie; nie bądź głuchy na moje łzy, bo jestem gościem u ciebie i przychodniem, jak wszyscy moi ojcowie.
- 13
Oszczędzaj mnie, abym się wzmacniał, zanim odejdę i już mnie nie będzie.