Psalms 137
World English Bible (en) → Uwspółcześniona Biblia Gdańska (pl)
- 1
Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy, wspominając Syjon.
- 2
Na wierzbach tamtej krainy zawiesiliśmy nasze harfy;
- 3
Bo tam ci, którzy nas wzięli w niewolę, żądali od nas pieśni, a nasi ciemięzcy – radości, mówiąc: Śpiewajcie nam którąś z pieśni Syjonu.
- 4
Jakże możemy śpiewać pieśń PANA na obcej ziemi?
- 5
Jeśli zapomnę o tobie, Jeruzalem, niech sama o sobie zapomni moja prawica.
- 6
Niech mi język przylgnie do podniebienia, jeśli nie będę pamiętał o tobie, jeśli nie postawię Jeruzalem ponad największą moją radość.
- 7
Pamiętaj, PANIE, synów Edomu i dzień Jeruzalem, gdy mówili: Zburzcie, zburzcie je aż do jego fundamentu.
- 8
O córko Babilonu, i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, kto ci odpłaci za zło, jakie nam uczyniłaś.
- 9
Błogosławiony, kto schwyci i roztrzaska twe dzieci o skałę.