Job 30
World English Bible (en) → Uwspółcześniona Biblia Gdańska (pl)
- 1
Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi ode mnie, ci, których ojców nie uznałbym za godnych, by postawić ich z psami swojej trzody.
- 2
Na cóż by mi się przydała siła ich rąk, u których zginęła starość?
- 3
Byli samotni z powodu niedostatku i głodu i uciekali na pustkowie ciemne, jałowe i spustoszone.
- 4
Zrywają sobie malwę przy krzakach i korzenie jałowcowe na pokarm.
- 5
Wygnano ich spośród ludzi, wołano za nimi jak za złodziejem;
- 6
Tak że musieli mieszkać w rozpadlinach dolin, w jaskiniach podziemnych i skałach.
- 7
Między krzakami ryczeli, gromadzili się pod pokrzywami.
- 8
To byli synowie ludzi wzgardzonych i synowie ludzi nikczemnych, podlejsi niż proch ziemi.
- 9
Ale teraz jestem tematem ich pieśni, stałem się tematem ich przysłowia.
- 10
Brzydzą się mną i oddalają się ode mnie, nie wstydzą się pluć mi w twarz.
- 11
A ponieważ on rozluźnił mój sznur i upokorzył mnie, oni też rzucili przede mnie wędzidło.
- 12
Po mojej prawicy powstają młodzieńcy, odtrącają moje nogi i torują przeciwko mnie swoje drogi zguby.
- 13
Popsuli moją ścieżkę i przyczynili się do mojej nędzy, a nie mają pomocnika.
- 14
Napadli na mnie niczym przez szeroki wyłom i wśród spustoszenia nacierali na mnie.
- 15
Strach obrócił się przeciwko mnie, ściga moją duszę jak wiatr. Moje szczęście przemija jak chmura.
- 16
A teraz rozpływa się we mnie moja dusza, ogarnęły mnie dni cierpienia;
- 17
W nocy ból przeszywa moje kości, a moje żyły nie mają odpoczynku.
- 18
Z powodu wielkiego cierpienia zmieniła się moja szata i ściska mnie jak kołnierz mej tuniki.
- 19
Wrzucił mnie w błoto, stałem się podobny do prochu i popiołu.
- 20
Wołam do ciebie, ale nie słuchasz mnie; staję, a na mnie nie patrzysz.
- 21
Stałeś się dla mnie okrutny, sprzeciwiasz mi się swoją mocną ręką.
- 22
Unosisz mnie na wietrze i wsadzasz mnie na niego, a rozwiewasz mój dobytek.
- 23
Wiem bowiem, że wydasz mnie na śmierć i do domu przeznaczonego dla wszystkich żyjących.
- 24
Do grobu jednak nie ściągnie swej ręki, choćby wołali, gdy będzie niszczyć.
- 25
Czy nie płakałem nad strapionym? Czy moja dusza nie smuciła się nad ubogim?
- 26
Gdy oczekiwałem dobra, oto przyszło zło; a gdy spodziewałem się światła, przyszła ciemność.
- 27
Moje wnętrze zawrzało i nie uspokoiło się; zaskoczyły mnie dni utrapienia.
- 28
Chodzę sczerniały, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
- 29
Stałem się bratem smoków, a towarzyszem młodych strusiów.
- 30
Moja skóra poczerniała na mnie i moje kości są spalone od gorączki.
- 31
Moja harfa zamieniła się w lament, a mój flet – w głos płaczących.